De nabeschouwing

Geplaatst op 9 juli 2013

 

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een blog heb geplaatst. En na hoe ik mijn voorgaande blog eindigde, kan ik mij voorstellen dat het net leek alsof ik van de aardbodem was verdwenen. Gelukkig is dat niet het geval! Mijn goal vereiste heel wat tijd, geduld, aandacht, stress, paniek, vreugde en vermoeidheid, waardoor ik het bloggen even op een laag pitje heb gezet.

 

Nu ben ik er weer! En dat kan twee dingen betekenen, of ik heb mijn doel gehaald of ik ben er helaas nog niet. Laat ik eerst bij het begin beginnen.

 

De laatste keer dat ik schreef, vertelde ik over wilskracht en doorzettingsvermogen. Hoe ondanks mijn ontzettende moeite met discipline, ik toch hetgeen kan bereiken wat ik wil bereiken. Tot mijn vreugde was mijn docent het hier ook mee eens en gaf mij zelfs complimenten over hoe ik mijn scriptie had geschreven. Ik was zo ontzettend blij: afstuderen werd een feit!

 

In de eerdere blogs heb ik het gehad over schakels en hobbels in de weg. De hobbels die eerder mijn pad hadden gekruist, waren eigenlijk maar “hobbeltjes”. Een voorbeeld: zou jij een kind van vier een snoepje aanbieden en het een seconde later weer uit zijn hand rukken? Nee, dat zou gemeen zijn toch? De goedkeuring van mijn scriptie, dat was mijn snoepje, totdat de tweede lezer het afpakte.

 

Afstuderen was nu ineens niet meer zeker en ik moest heel wat dingen aanpassen. De onzekerheid, de stress, allemaal begon het weer. Soms wil je opgeven op zo’n moment, want wat heeft het nog voor zin. Je steekt zo veel tijd en moeite ergens in en één iemands mening, heeft zo veel invloed in het pad dat naar je goal leidt. Ineens was de weg afgesloten en moest ik een andere weg zien te vinden.

 

Als ik iets heb geleerd over mijzelf het afgelopen half jaar en wel misschien in de laatste jaren, is dat ik nooit opgeef. En zoals ik in vorige blog zei (met inspiratie uit het boek van Rakesh) “ik bepaal”. Dus, nee, ik ga alles op alles zetten, alles uit mijzelf halen, koste wat kost:  ik ga hoe dan ook dit jaar afstuderen. Dit is mijn goal en dat pakt niemand van mij af.

 

Hier heb ik het ook een aantal keer in mijn blogs over gehad, over hoe wij als mensen altijd de schuld buiten onszelf zoeken. Nee, wij bepalen het allemaal zelf. Wat er gebeurd, is een gevolg van ons eigen handelen. En hoe dat wordt opgelost, ligt in onze handen. Ik heb ook uiteindelijk mijn goal ietwat aangepast, naar: ik ga mijn uiterste best doen om dit jaar af te studeren. Ik heb namelijk geleerd dat je je goal ook op de juiste manier moet formuleren. De manier waarop ik mijn goal heb geherformuleerd, zorgt ervoor dat niemand van buiten invloed kan uitoefenen op de uitkomst van mijn goal. Of ik uiteindelijk mijn uiterste best doe, dat bepaal ik, want of ik uiteindelijk ook echt mijn hbo diploma ontvang, dat nog te veel af van externe factoren.

 

Misschien dat ik jullie nu wel genoeg in spanning heb gehouden en maar eens vertel of ik mijn goal heb gehaald. Ik kan vertellen dat er wel 130 kilo stress en spanning van mijn rug af is. Ik heb namelijk mijn uiterste best gedaan en alles op alles gezet, met het mooie gevolg dat ik dit jaar ben afgestudeerd!

 

Het traject naar mijn goal toe, met behulp van het boek ‘Goal!’ van Rakesh, heeft ervoor gezorgd dat ik erg bewust was van mijn goal. Ik had wel duizenden dingen ernaast wat ik nog moest doen, maar ik verloor de focus op mijn goal niet. Door het schrijven van de blogs, heb ik elke stap die ik heb gezet herbeleefd. Niet alleen is het erg leuk om mijn traject over een aantal jaar nog eens terug te lezen, ik heb ook veel over mijzelf geleerd. Gek genoeg, wordt je bewuster van wie je bent, wat je doet en vooral waarom je dingen zo doet en hoe je het misschien nog beter had kunnen doen, door het allemaal bij te houden en op papier te zetten. Het helpt mij om dingen voortaan weer anders te doen.

Goal!

 

 

En nu rust? Absoluut niet, mijn volgende goal is alweer van start gegaan ;) ! Ben jij ook bezig met het halen van je goal? Hoe ben jij hiermee begonnen en wat doe jij om niet op te geven? Of heb jij je goal al gehaald? Vertel ons je ervaringen!

 

Reageer en bekijk de reacties…



Gooooooaaaaaal!

Geplaatst op 13 mei 2013

En Gooooooaaaaaal!

 

Ik heb mijn scriptie ingeleverd! Het was een hele moeilijke, voornamalijk zware reis. Maar dat ligt grotendeels aan mijzelf. Dat uitschuifgedrag, hierdoor heb ik welgeteld achttien uur achter elkaar, non-stop gewerkt om mijn scriptie op tijd af te krijgen en in te leveren. Verbazingwekkend genoeg, is het mij gelukt.

Gooooooaaaaaal

Het kan dus wel? Ik kan dus wel zitten en doen wat ik moet doen? Waarom lukt het dan niet als ik wel voldoende tijd heb en mijzelf niet hoef te kwellen? Op de een of andere manier werkt druk voor mij dus als een motivatie. Voor de volgende keer moet ik dus al eerder druk voor mijzelf weten te creëren, om ervoor te zorgen dat ik niet weer alles op het laatste moment hoef te doen.

 

Hoewel ik ontzettend baal dat het niet volgens planning, of volgens verwachtingen is gegaan, moet ik mij toch concentreren op het feit dat ik mijn goal, waar ik de laatste maanden aan heb gewerkt, heb gehaald! Dat het pad ernaartoe verre van makkelijk was, wil alleen maar zeggen dat ik juist wel kan doorzetten op het moment dat het echt moet en niets mij kan tegenhouden zolang ik het maar wil.

 

Op het moment dat je een goal hebt gehaald, voelt het letterlijk alsof er vijf kilo van je schouders valt. Zo opgelucht, je werkt al maanden toe naar die ene deadline, naar dat ene moment en dan is het voorbij. Concentreren op nieuwe projecten is misschien een idee. Hoewel mijn scriptie mijn grootste goal was voor de afgelopen maanden, heb ik er zeker nog een aantal.

 

Wat je namelijk na het halen van je goal, erg graag wilt doen, is rusten. Even helemaal niets meer doen. Maar dat gaat helaas niet. Wij hebben het allemaal druk, onbewust zijn wij allemaal met honderden projecten bezig. Wat ik vooral uit het boek Goal! van Rakesh heb geleerd, is dat het helpt als je al je taken als een project bekijkt. Dan ben je er met je gedachten elke dag mee bezig en visualiseer je uit al die honderd projecten één doel. Dan weet je waar je het voor doet. Het is belangrijk om elke dag met een doel bezig te zijn. Dit kan soms vermoeiend zijn, om constant maar doelen te moeten halen. Maar het houdt je wel gemotiveerd, het geeft je zin en een waardevolle betekenis in het leven. Zo beland je niet in een visieuze cirkel waarin je niet meer begrijpt waarvoor je het doet.

 

Lees in de volgende blog het resultaat: mag ik in juli mijn diploma ontvangen? Of ontzettend teleurgesteld het volgende schooljaar weer proberen?

Reageer en bekijk de reacties…



Buitenspel

Geplaatst op 22 april 2013

Een gemiste kans

Dat geweldige gevoel, dat ‘Rocky-bovenaan-de-trap-gevoel’, de motivatie, de gedachte “dit ga ik halen”, wat ik in de voorgaande blog beschreef, is niet meer. Het is meer een ‘Rocky-staat-weer-op-de-tweede-tree-gevoel’.

 

Het is lastig om de motivatie die je hebt, de “YES we can” gedachte, lang aan te houden omdat er altijd, zoals Rakesh ze noemt in zijn boek Goal!, schakels op je pad komen. Deze schakels kunnen positief zijn, maar ook negatief. En dat laatste is mijn geval.

Buitenspel

Ik probeer het altijd zo goed mogelijk in te plannen, maar mijn schattingen zijn altijd optimistischer dan de realiteit. Zo probeer ik dan zo realistisch mogelijk te denken, wanneer ik iets af zou kunnen hebben, met vaak de gedachte: “Dat lukt vast wel”. Zodra het dan niet lukt en je voor de zoveelste keer met teleurstelling je planning aan moet passen, kun je je wel voorstellen dat je het gevoel hebt geen meter opgeschoten te zijn. En dat werkt demotiverend.

 

Misschien dat dit bij jullie ook een veel voorkomend iets is, maar stress en spanning voor een deadline werkt bij mij juist averechts: ik werk langzamer, weet ineens niet meer hoe en waar ik moet beginnen en stel het zo veel mogelijk uit. Ik heb daardoor eens goed moeten kijken, waardoor ik mijn planning keer op keer niet haal. Uiteindelijk ben ik namelijk degene die het moet doen, ik ben verantwoordelijk voor mijn einddoel en ik bepaal of ik er kom.

 

Hetgeen wat het lastiger voor mij maakt, om aan een tijdsplanning te houden, is mijn concentratievermogen. Die heb ik niet, althans, niet langer dan drie minuten. Na drie minuten focussen, raak ik afgeleid. Zelfs al zou er niets om mij heen te zien zijn, raak ik toch afgeleid. Ik wil graag weten waarom dit telkens gebeurt en ben daarom op internet gaan kijken. Achteraf gezien toch geen goed idee, omdat Google mij alleen maar medische forums met psychische ziektes liet zien. En laat ik nou net geen tijd hebben om daar verder op in te gaan!

 

Wat ik eigenlijk verkeerd deed, was dat ik tijdens het maken van mijn planning, er geen rekening mee hield dat ik mij niet lang kan concentreren. Ik gaf als het ware mijn concentratieproblemen de schuld van mijn “falen”. Hier heb ik het toevallig in de voorgaande blogs nog over gehad: alleen ik ben verantwoordelijk voor het halen van mijn goals. Alleen ik bepaal of ik doe wat ik moet doen.

 

Ik heb nu nog tien dagen om mijn deadline te halen. Ik besef me goed dat ik nog een lange weg te gaan heb in een korte tijd. Dat is best stressvol, maar daar heb ik niets aan. Ik ga het doen, het gaat mij lukken. En waarom? Omdat ik dat wil.

 

Lees volgende blog het eindresultaat!

Reageer en bekijk de reacties…



Geniet van de vooruitgang

Geplaatst op 4 april 2013

Ik geniet van de vooruitgang!

 

Geniet van de vooruitgang” schrijft Rakesh in zijn boek Goal!. “Het leuke aan een stappenplan is, dat je vooruitgang ziet. Je mag jezelf best belonen voor elke stap die je gezet hebt. Als je je vooruitgang viert, blijf je jezelf stimuleren om door te zetten.” En dat heb ik ook zeker gedaan! Eindelijk boekte ik weer wat vooruitgang en was ik meteen weer uit die negatieve spiraal.

 

Het zat de laatste tijd niet echt mee, mijn doel leek steeds verder weg te zijn en ik werd er ongelukkig van. Ik was er zelfs tijdens mijn slaap met al mijn zorgen bezig, lees: rare uitspraken doen tijdens het slapen, zoals “laat die scriptie maar zitten” en nachtmerries over mijn tentamen. Je kunt je voorstellen dat dat gestress overdag al vrij vermoeiend is en ik dus na al dat dromen ook weer vermoeid wakker werd. Dat resulteerde in een week ziek op bed liggen, wat je uiteindelijk nog meer stress bezorgd omdat je dan nóg minder tijd overhoudt.

 

Ik genoot niet meer van wat ik aan het doen was, ik ging elke dag met tegenzin aan het werk. De deadlines kwamen steeds dichterbij en ik moest ik voor de zoveelste keer dat ene tentamen herkansen. Dat ene laatste vak waar ik maar niet vanaf kwam, waardoor afstuderen nog zo ver leek te zijn. Ik had er dit keer ook weinig vertrouwen in, ik dacht werkelijk dat ik het nooit zou halen want “Hoezo zou het mij dit keer ineens wel lukken en de andere drie keer hiervoor niet?”

 

Ik had er bij de pakken neer kunnen zitten, maar gelukkig kreeg ik veel steun van vrienden en familie. Zij juichten mij allemaal toe en zeiden dat het mij dit keer echt ging lukken. Nog steeds betwijfel ik of ze dat echt meenden, want ik had het namelijk al drie keer eerder geprobeerd, of dat ze mij gewoon wilden motiveren, maar dat maakt niet uit. Het heeft in ieder geval geholpen! Ik heb gekeken naar wat ik de voorgaande keren dan fout had gedaan, eenzelfde patroon waardoor het mis ging en dat aangepast. Dit was informatie waar ik eigenlijk voorgaande keren al mijn voordeel mee had kunnen doen.


Ik kreeg vandaag het fantastische nieuws dat ik het had gehaald! Een hoog cijfer was het niet, maar het was het mooiste bericht dat ik ooit had gekregen. Ik kan mij niet voorstellen dat ik dit ooit nog zou zeggen, maar ik kon wel huilen van geluk, om een – net aan – voldoende cijfer. Ik voelde me net Rocky, bovenaan de trap. Het nieuws heb ik ook met iedereen gedeeld die ik maar een berichtje kon sturen. Al hun enthousiaste, lieve en leuke reacties waren voor mij een beloning, een beloning voor de vooruitgang die ik had geboekt.

Mijlpaal-behaald

 

Zodra je dus een vooruitgang boekt, een mijlpaal behaald, wordt het pad naar je doel ineens weer een stuk helderder. Voorheen tastte ik maar wat in het duister, zag ik niet meer welke kant ik op moest omdat alles maar tegenviel en niet ging zoals ik het wilde. Ik weet niet wie ik hiervan de schuld gaf, maar het lag toch echt in mijn handen. Het is menseigen om de schuld te geven aan iemand anders of de factoren om ons heen. Nee, ik bepaal, merkte Rakesh terecht op: “Als je het graag wilt, maak het dan waar. Alleen jij kan dat doen. Jij bepaalt dat en kan de stappen zo zetten dat je steeds dichterbij die mooie doelstelling komt. Bepaal dat voor jezelf en ga ervoor.”

 

Ik ben er bijna, nog even doorzetten en dan heb ik mijn doel behaald. Eén van de mijlpalen op mijn pad heb ik gekruist en kan ik voorgoed achter mij laten. De volgende stap ligt nu in mijn handen.

Reageer en bekijk de reacties…



De tijd vliegt

Geplaatst op 12 maart 2013

De tijd vliegt

 

Ik voel het einde al nabij komen en ik begin stap voor stap steeds verder te komen én zelfs vooruitgang te zien. Desondanks voelt het wel alsof ik nog een hele lange weg te gaan heb en de tijd blijft maar voorbij vliegen!

 

Afgelopen week had ik een tussentijdse deadline – een deadline voor mijn uiteindelijke deadline – waarin ik aan mijn scriptiebegeleider moest laten zien hoe ver ik was gekomen. Ik vond het verschrikkelijk om te moeten zeggen dat ik niet zo ver was gekomen als dat ik had gewild, maar dat was helaas de waarheid.

de-tijd-vliegt

Wel moest ik wat kunnen laten zien en sinds mijn planning niet echt soepel liep, moest ik veel tijd inhalen in een korte periode – zoals je het al leest op de poster van Loesje: als de tijd vliegt, vlieg mee -.  Ik was erg gemotiveerd, want ik wilde het afhebben en laten zien dat ik toch wel een aantal stappen in de juiste richting had gezet. Tussentijdse deadlines zijn voor mij heel handig om de discipline te creëren, die normaal bij mij erg ver te zoeken is. Ik heb ook gemerkt dat ik echt een stok achter de deur nodig heb, dus vaker een tussentijdse deadline en een voortgangsgesprek houden, werkt voor mij het best om mij aan mijn planning te houden.

 

Er zit alleen wel een groot nadeel aan vast. Zoals ik net al beschreef, probeer ik dan op het laatste moment nog mijn deadline te halen. Gemotiveerd ga ik aan het werk en stop ik niet totdat het werk afgerond is. Zodra ik het gesprek heb gehad, denk ik: “pffiew dat is achter de rug”. Omdat ik alles zo lastminute moest doen, heb ik veel van mijzelf gevraagd. Op het moment dat ik de deadline dus gehaald heb, heb ik geen puf noch motivatie meer om nog verder te gaan. Zo vliegt er weer een week voorbij en is de motivatie ver te zoeken.

 

Wat ik eigenlijk had moeten doen, is diezelfde dag gewoon verder te gaan zodat ik niet weer straks heel hard zit te zwoegen voor een deadline. Ik vraag me af of jij dit probleem ook wel eens hebt ervaren? Ik zag eigenlijk net pas in dat dit waarschijnlijk één van de oorzaken is van mijn uitstelgedrag is. Dit patroon, hoe graag ik het ook wil veranderen, houd ik al sinds de middelbare school aan. Zo zeg ik ook elke keer weer: “was ik maar eerder begonnen.” Ook herkenbaar voor jou?

 

Ik las laatst in het boek ‘Goal!’ van Rakesh Latchmansing dat je je doel in de ogen moet blijven kijken. “De weg naar je doel kan lang lijken. Als je denkbeeldige paaltjes zet, weet je waar je staat en zie je je doel steeds dichterbij komen. Daarom is het van belang dat je er dagelijks mee bezig bent. Je kunt jezelf helpen door een alarm in te stellen in je mobiele telefoon op de dag waarop je een stap gezet wil hebben of een actie wilt ondernemen. Of je hangt overal gele plakbriefjes met jouw doel erop. Zorg ervoor dat je ze overal in huis tegenkomt, zelfs in de badkamer of boven je bed”(Goal!, 2011)

 

Ik heb gemerkt dat alleen mijn doel opschrijven en met mij meedragen voor mij niet voldoende werkt. Ik ben namelijk erg visueel ingesteld, dus bij mij werkt het beter als ik mijn doel ook letterlijk voor mij kan zien. Ik heb daarom boven mijn bureau een collage opgehangen dat weerspiegelt waar ik zal staan en wat ik bereikt zal hebben zodra ik mijn doel heb behaald. Daarnaast heb ik de van de denkbeeldige paaltjes realiteit moeten maken in de vorm van regelmatige tussentijdse deadlines. Misschien dat dit voor jou ook werkt? Of heb jij hiervoor zelf een manier bedacht?

 



Negativiteit

Geplaatst op 19 februari 2013

Geen ruimte voor negativiteit!

 

Zoals je in de voorgaande blog las, lag mijn lichamelijke stekker even uit het stopcontact. Het leven is ondertussen doorgegaan en ik loop flink achter!

 

Planning, planning, planning. Ja, dat gedeelte komt helemaal goed! Nu nog het uitvoeren. Ik ben echt waardeloos met het houden aan mijn planning – heb ik voornamelijk de afgelopen week gemerkt- en dat is niet omdat ik ontzettend lui ben. In tegendeel. Ik heb het zo druk dat elke dag oververmoeid naar bed ga en dan begint het allemaal weer de volgende ochtend.

 

Aan een planning houden, voelt voor mij als een dieet. Net zoals dat ik geen dieet zou kunnen volgen, of – stiekem – willen volgen, omdat ik te veel van eten houd. Zo houd ik te veel van dingen altijd maar uitstellen en eerst de “leuke dingen” wil doen. Is dit bij jou ook herkenbaar? Het is namelijk niet alleen een nadeel omdat je het alleen maar moeilijk voor jezelf maakt, maar ook omdat je niet de volle 100% kunt genieten van je vrije tijd en leuke activiteiten. Al het werk dat je nog moet doen, blijft in je achterhoofd zitten.

 

Nu ik dit zo allemaal opschrijf, denk ik ook bij mijzelf “wat ben ik toch een zeurkous”. Ik ben vast niet de enige op de wereld die het druk heeft, al voelt dat soms wel zo. Mijn negatieve gedachten moet ik eigenlijk juist omschakelen en kijken naar wat ik hier uit kan leren. Het helpt dus als je al je gedachten op papier zet of er in ieder geval over praat met iemand die je vertrouwt. Het werkt verhelderend en zorgt voor een andere kijk op dingen.

 

Planning

Wat ik hieruit geleerd heb, is dat mijn planning op de één of andere manier niet genoeg discipline bij mij op wekt. Stap 2 is dus goed kijken waarom het misgaat met mijn planning. Om weer even mijn geheugen op te frissen, heb ik het gedeelte waar Rakesh beschrijft hoe je het beste een planning kunt maken, er weer bijgehaald.

 

‘Bepaal voor elk doel hoe veel tijd je eraan moet of wilt besteden, in relatie tot je andere prioriteiten. Ken een hoeveelheid actietijd toe aan alle dagelijkse wekelijkse en maandelijkse activiteiten. Dat kan zijn sporten, eten, werken, bezoeken. Vergaderen, schrijven, uitgaan, koken, rusten, lezen, schoonmaken, klussen, een hobby uitoefenen, reizen, studeren, onderzoek doen, internetten, spelen met de kids enzovoort. Hoe veel tijd ga je besteden aan elk van je activiteiten?’ (Goal!, 2011)

 

Mijn planning was te globaal. Ik plande alleen de taken in die ik naast mijn dagelijkse activiteiten moest doen, waardoor mijn ‘o zo realistische’ planning, toch niet zo realistisch was. Ik had geen compleet overzicht over alles wat ik moest doen en ik denk ook dat ik mijn globale planning te wijten heb aan het feit dat ik niet genoeg tijd heb besteed aan mijn planning. Ik wilde zo snel mogelijk verder komen en eindelijk beginnen, maar dit heeft mij eigenlijk juist weer twee trappen terug gezet.

 

Het is een erg vervelend gevoel, dat je al maanden probeert vooruit te komen. Het werkt demotiverend, je wilt dingen nog meer uitstellen, je hebt geen zin, het wordt te stressvol en moeilijk. Je valt in een zwart gat en je weet niet welke kant je op moet. Wat ik heb geleerd is dat ik de situatie maar beter kan accepteren, kan leren van mijn fouten. Ik ben nu eenmaal ook maar een mens en zit vooral in de leerfase van mijn leven. Het is vallen en opstaan en elke keer dat we opstaan, staan we sterker in onze schoenen!

Reageer en bekijk de reacties…



Maar… mijn planning!

Geplaatst op 6 februari 2013

 

Ziek zijn? Maar dat past niet in mijn planning!

 

Net als je denkt dat je eraan hebt weten te ontsnappen, gebeurt het. Daar lig je dan, een hele week op bed met de griep. Daar heb ik helemaal geen tijd voor!

 bed_liggen_wel_beter

Ik had verwacht dat ik na drie dagen ziek op bed te liggen, wel beter zou zijn. Maar niets was minder waar. Welgeteld een week heb ik plat gelegen. Ik gaf hiermee mijn lichaam wel rust, maar mijn hersenen daarentegen, die waren overuren aan het draaien: ‘Dit moet ik nog doen, dat moet nog gedaan worden en oh hoe ga ik dat toch allemaal doen. Als ik beter ben, moet ik weer hard aan de slag. Dat ga ik allemaal niet redden!’

 

Het duurde een aantal dagen, maar daarna had ik het eindelijk geaccepteerd: ik ben ziek en het is belangrijk dat ik nu mijn rust pak. Ik was overwerkt, te gestrest en dat heeft zijn tol geëist. Rakesh vertelde mij dat ik waarschijnlijk wat rust nodig had en dat dit een moment was waar ik weer even rustig kon nadenken over alles en er daardoor uiteindelijk beter uit zou komen.

 

Toch vond ik het lastig om die rust in mijn hoofd te vinden. Het gaf me heel veel spanningen dat ik nog zo veel moest doen. Het hielp wel een beetje door dingen goed op een rijtje te zetten. Ik had natuurlijk een week ziek op bed liggen niet in mijn planning staan en daardoor werd mijn planning een stuk krapper. Ik heb toen voor mijzelf opgeschreven wat ik allemaal moest doen. Natuurlijk hebben we het allemaal wel duidelijk in ons hoofd zitten, maar het helpt je te visualiseren waar je nu werkelijk staat. Je maakt het weer concreet voor jezelf. Helaas gaf dit mij nog niet genoeg rust in mijn hoofd. Ik las in het boek van Rakesh een stuk over mediteren, wat misschien voor sommigen heel zweverig klinkt. Maar het is in werkelijkheid gewoon een moment dat je voor jezelf neemt, waar je even alle zorgen los kunt laten.

 

Dat kon ik wel goed gebruiken, maar als ik mijn gedachten niet weet uit te schakelen, hoe kan ik dan al mijn zorgen loslaten tijdens het mediteren? Rakesh schrijft in zijn boek dat je tijdens het mediteren, moet denken aan waar je allemaal dankbaar voor bent. Daarna denk je aan welke doelen je wanneer wilt halen en probeer je deze zo helder mogelijk voor je te zien. Er is dus niet eens ruimte om aan al je zorgen te denken!

 

Doordat ik ziek werd, liepen dingen niet zoals ik had verwacht of gehoopt had. Dat kan je flink demotiveren. Rakesh heeft hier dan ook een handige tip voor. Hij zegt namelijk dat het kan gebeuren dat het allemaal niet zo loopt als gepland. “Vooral wanneer je doel uitgesteld lijkt te zijn, wil je misschien opgeven en bij de pakken neerzitten. Dat is nergens voor nodig. Verban die negatieve golven en gedachten en blijf geloven in je doel. Mogelijk is de tijd voor jouw doel nog niet aangebroken. Misschien heeft het verwezenlijken van je doel meer tijd, voorbereiding en ervaring nodig dan je dacht. Probeer gedultig te zijn en oog te hebben voor de kleine vooruitgangen die je wel boekt.” (Goal!, 2011)

Reageer en bekijk de reacties…



Vallen en opstaan

Geplaatst op 21 januari 2013

Vallen en opstaan

Ik werd vandaag door Rakesh weer even herinnerd aan het feit dat efficiënt omgaan met je tijd, erg belangrijk is. Elke minuut van de dag waarop je niets doet, is tijd die je niet meer kunt inhalen.

 

Nu wil ik natuurlijk niet zeggen dat je niet even rust moet nemen. Ik heb namelijk de laatste periode juist gemerkt hoe belangrijk rust nemen is. Als je te veel van jezelf vraagt, raak je uitgeput en zie je door de chaos niet meer waar je naartoe gaat. Hoe professioneel dit ook mag klinken; noch heb ik dit ergens gelezen noch ben ik een expert. Ik vertel dit puur uit ervaring.

 

In ‘Goal!’ schrijft Rakesh ook dat rust nemen op de weg naar je doel juist heel goed is. ‘Voor voetballers is de rust in het midden van de wedstrijd onmisbaar. In de rust komen ze bij en analyseren ze de eerste helft. Na de rust stappen ze dan veel beter de tweede helft.’

 

Ik zag, zoals ik eerder beschreef, door de chaos niet meer waar ik heen ging. Dit komt omdat ik behoorlijk achter liep op mijn planning en zelfs al een tijd niet meer naar had gekeken omdat ik mij dan echt heel hopeloos zou voelen. Zodra je ‘de bomen door het bos niet meer ziet’ is het een goed moment om die rust te nemen, alles te overzien en weer een realistische planning te maken. Dit was mijn eerste helft en dat liep helaas niet zoals gepland, zoals ik het graag had gewild. Ik weet nu wel waar ik tegenaan liep en ga met nieuwe inzichten en volle moed mijn tweede helft in!

 

Misschien herken je het gevoel ook: zodra ik een planning heb gemaakt, heb ik het gevoel dat ik weer de controle heb in het halen van mijn doel en niet mijn omgevingsfactoren. Ik heb namelijk heel erg de gewoonte om te denken dat ik te veel op mijn stokje neem dan dat ik werkelijk aankan en daardoor, maar het valt best te overzien als je een goede planning opstelt en je eraan houdt.

Daarnaast is het ook belangrijk de momenten tussendoor die je overhoudt ook mee te nemen in je planning. Een voorbeeld hiervan is reistijd. Ik reis elke dag totaal twee uur in de trein. Ik heb dan twee keuzes; of ik gebruik de tijd efficiënt en doe alvast wat ik in twee uur tijd kan doen of ik neem een rustmomentje, waarna ik nog van alles moet doen als ik weer thuis ben.

 

‘Jij bent ook een schakel in het grotere geheel’, schrijft Rakesh. Dat klinkt eigenlijk heel erg logisch, maar daar heb ik nooit bij stilgestaan. Ik leer inderdaad ook van mijzelf. Ik krijg stukjes informatie van mijzelf. Waar ben ik goed in? Hoe werk ik efficiënt? Waarom lukt mij iets niet? Zijn er alternatieve wegen die voor mij beter werken?

 

Ik baalde eerst ontzettend van mijzelf, ik was teleurgesteld en de hoop kwijt dat ik het nog op tijd zou halen. Maar dat hoeft niet, want ondanks dat ik niet zo ver bent als dat ik had gewild, ik heb weer wat geleerd en ik blijf leren.

 

‘Je moet jezelf de kans geven om te ervaren, te leren. Creëer voor jezelf de moed en de wil om elke dag iets te leren, elke dag wijzer te worden van jezelf.’ (Goal!, 2011)

Reageer en bekijk de reacties…



Vind je inspiratie in “iemand”

Geplaatst op 7 januari 2013

Vind je inspiratie in “iemand”

 

We zijn allemaal druk met ons leven, druk met alle dingen die we moeten doen, druk met onszelf vertellen dat we simpelweg geen tijd hebben voor de dingen die wij eigenlijk willen doen. We zijn veel te verwend met tijd, tijd die wij vaak voor maar voor lief nemen.

 
Een paar weken terug ben ik wakker geschud en realiseerde ik mij dat het ontzettend belangrijk is om iets moois van je leven te maken en te doen wat je gelukkig maakt. Een vriendin van mij heeft mij laten zien hoe kort het leven kan zijn. Het is voor mij weer duidelijk waarom het zo belangrijk is om voor je doelen te gaan en alles op alles te zetten om deze te behalen. Het geeft je namelijk een gevoel van voldoening en brengt je op de plek waar jij je gelukkig voelt.

 
Ik wil deze blog daarom wijden aan mijn vriendin. Mijn vriendin die te weinig tijd in het leven heeft gehad. Mijn vriendin waar iedereen een voorbeeld aan zou moeten nemen, omdat ze ondanks op jonge leeftijd de wereld verlaten heeft, wel haar doel in het leven altijd heeft begrepen en haar geluk achterna ging.

 
Op een dag gooide ze heel haar leven om. Ze was niet gelukkig in Nederland en wilde ergens anders een nieuw leven opbouwen. Dit is heel erg dapper, de meeste mensen zouden dit niet durven. Het lijkt wel alsof wij allergisch zijn voor verandering en vooral bang zijn voor verandering, voor het onbekende. Zij heeft het gedurfd en vond liefde en geluk.

 

De les die wij hieruit kunnen leren, is nooit op te geven. Nooit bang te zijn voor wat er komen zal en je doel nooit door een paar schakels, die de weg moeilijker maken, uit het oog te verliezen. Toen ik het bericht hoorde van mijn vriendin, stond de wereld voor mij ook even stil. Vaak zijn dit drempels waardoor je je doel uit het oog verliest, daar niet aan wil denken. Maar dit is voor mij ook een schakel. Ik vertel mijzelf altijd dat ik het positieve in het negatieve moet vinden. Het positieve wat ik hieruit kan halen is dat ik er weer bewust van ben dat het belangrijk is nooit iets te verwaarlozen en je geluk achterna te gaan. Het leven is te kort om stil te blijven staan en niet achter je eigenlijk aan te gaan.

 
Iemand als voorbeeld nemen, werkt ook motiverend. Het maakt je er bewust van dat je doel bereikbaar is en werkelijkheid kan worden. Misschien dat je onbewust al wel een voorbeeld hebt. Denk daar eens over na: wie is jouw voorbeeld? Vertel jezelf daarnaast elke dag wat je doel is en vooral waarvoor je het doet. Neem tijd, kansen en de personen die je tegenkomt in het leven niet voor lief.

 
Een belangrijk persoon in mijn leven zei ooit: “Ga je doel achterna, zet alles op alles om er te komen. Blijf scherp en zie de kansen die je kunt nemen. Vergeet alleen de mensen om je heen niet.” Doe dus wel je best om je doel te behalen, maar niet ten koste van de mensen om je heen, de mensen die om je geven en van je houden.

Reageer en bekijk de reacties…



De eerste pass

Geplaatst op 20 december 2012

De eerste pass

 

Zoals je hebt kunnen lezen in de voorgaande blog probeer ik via de leerweg van Rakesh Latchmansing, die hij in zijn boek Goal! beschrijft, mijn doel te behalen. Ook heb je kunnen lezen dat plannen, waarschijnlijk net als de meeste mensen, niet mijn sterkste kant is. Rakesh heeft daarom in zijn boek ook een praktisch schema (Schema Goals maken)  gesteld waardoor je eenvoudig een overzicht voor jezelf kunt creëren!

 

Een overzicht houden is namelijk nog lang niet zo eenvoudig. Ik merk dit vooral op mijn stage en heb dit ook als probleem aangegeven. De mooie to do lijstjes die ik elke ochtend maak, zorgen er niet voor dat ik ook precies weet wat ik allemaal moet doen en creëer ik daardoor geen noodzaak om mijn taken op tijd af te krijgen. Dit resulteert in tijdsnood, heel veel stress en teleurstelling in mijzelf. Ligt dit aan mijn to do lijstjes? Moet ik misschien wat minder flexibel zijn en mij strikt aan de taken voor die dag houden? Stel jij ook elke ochtend een to do lijstje op voor jezelf? Of werk jij met een ander soort planning?

 

Het is vooral belangrijk dat je op het moment dat het niet gaat zoals je het verwacht had, je blijft focussen op je doel en niet op de problemen die onderweg ontstaan. De belangrijkste les die ik heb geleerd uit het boek van Rakesh is dat er eigenlijk geen problemen bestaan, maar schakels. Schakels worden in Goal! gedefinieerd als informatie dat op je pad komt, zowel negatief als positief.  Dit zijn juist aanwijzingen die jou naar je goal leiden.

Het feit dat ik mijn taken niet heb afgekregen, betekent niet dat ik teleurgesteld moet zijn of dat ik tegen problemen aanloop. Nee, het verklaart alleen dat een andere methode waarschijnlijk beter werkt voor mij. De eerste stap die ik zet in het plannen, is een overzicht maken van al mijn doelen in een soort levenstijdlijn. Hierbij bedenk je welke doelen je de komende 10 a 15 jaar wilt bereiken. Dat klinkt misschien raar, maar mij heeft het geholpen om “the big picture” te blijven zien. Ik ben er nu achter dat het doel dat ik in de vorige blog heb opgesteld (scriptie eind maart ingeleverd te hebben) eigenlijk een stap is naar mijn uiteindelijke doel. Mijn uiteindelijke doel is namelijk om op freelance basis voor modetijdschriften te schrijven en daarvoor moet ik natuurlijk wel eerst een diploma op zak hebben!

 

Om het pad naar mijn doel in mijn drukke bestaan niet uit het oog te verliezen, heb ik een planning opgesteld voor de komende vier maanden waarin ik per maand beschrijf welke stappen ik genomen moet hebben. Tot zo ver ben ik zelfs op schema! De gouden tip uit het boek voor deze week is dan ook: “Niets is moeilijk als je er tijd voor blokt”.

 

Ik realiseer mij wel dat dit nog maar het begin is en het lastige werk nog moet komen. Ik ben net zo benieuwd als jij of ik dan nog steeds zo optimistisch ben. Over twee weken lees je het hier!

 

Groeten,

een hele chaotische maar optimistische student.

Reageer en bekijk de reacties…